میزی برای کار

کاری برای تخت

تختی برای خواب

خوابی برای جان

جانی برای مرگ

مرگی برای یاد

یادی برای سنگ

                       این بود زندگی 

سی و یک خرداد که مصادف با سالروز شهادت دکتر مصطفی چمران،انساتی همه بعدی که وجود خویش را در همه ابعاد هدایت کرد وبه اعلی درجه رساند ؛

بحث ما فعلا در مورد شخصیت شهید چمران نیست ولی همین بس که بگوییم او انسانی وارسته و والا بود.

ولی آیا تاکنون به این موضوع توجه داشته اید که چگونه یک نام و (البته نه هر نامی)میتواند یک جریان سیاسی تشکیل دهد تا آن جریان و تشکل در یک مسیر خاص در جریانهای مختلف سیاسی و انتخابات شرکت کند  وبه پشتوانه همان نام در انتخابات پیروز وباعث تداوم جمعیت خود شده تا در انتخاباتهای بعدی  شرکت کرده و فکر پیروزی را در سر بپرورانند  واتفاقا هم پیروز میشوند!!

شاید دیگر منظورم را خوب فهمیده باشید

انتخابات شورای شهر (دوره دوم) را  که یادتان هست .ائتلافی با نا امیدی وبه محوریت مهندس چمران (برادر شهید دکتر چمران )پا به عرصه رقابت گذاشت (البته رقابتی بی رقیب) با توجه به عملکرد نا مناسب  دوره اول شورای شهر که عدم اعتماد مردم را به  دنبال داشت این جمعیت با رهبری مهندس چمران با نام"آباد گران ایران اسلامی"وارد این کارزار شد ومردم تهران فقط به اسم چمران وارادتی که به برادر ایشان ومتعابقا ائتلاف ایشان داشتند؛ به پای صندوقهای رای رفته وبا حداقل رای به دومین شورای شهر رای دادند و جمعیت آبادگران وارد این شورا شدند.

وباز همان جمعیت که اعتبار خود را از ان نام داشت در انتخابات مجلس هفتم پیروز میدان شد واین پیروزیها در انتخابات ریاست جمهوری دوره نهم به اوج خود رسید و مردم همه دل به همان ارادتی که داشتند رای خود را به صندوق ریختند به امید روی کار آمدن دولتی عدالت محور و مهرورز!!!

حال که  دو سال از انتخابت سوم تیر گذشته ودر سالروز ان قرار داریم ،مردان دولت یا همان "دولتمردان "برای حفظ وصیانت از آن نام وآرمانهای آن که به برکت همان قدرت را در دست گرفته اند چه کرده اند؟آیا حرمت آنرا نگه داشته اند و ..یا ...؟؟!!  

  اسلام اگر امروز چنین زار و ضعیف است ؛

               زین قوم شریف است

                  نه جرم ز عیسی، نه تعدی ز کلیسا

                           از ماست که بر ماست ؛

                           از ماست که بر ماست.

مشمشممشمشغول مطالعه کتابی بودم که به این روایات جالب برخوردم دیدم خالی از لطف نیست که در پست جدید این پست جدیدوبلاگم بگذارم البته فقط ،

مشغولبدبدون شرح!!!...................

-از ابو از ازابوهریره به نقل از پیامبر گرامی اسلام(ص) روایت شده:

از دم آخر از علایم در آخرالزمان این است که بینی چوپانها رئیس مردم شده اند وچوپانهاو پابرهنه هاهاااااااااها در ساختمانها به هم فخر فروشند

-از ابومو   ازابوموسی از قول رسول خدا(ص) روایت شده است که:

ساعت ظهور برپا نشود تا این که کتاب خدا عار و اسلام  غریب باشد و دشمنی  بین مردم ظاهر شود  وعلم گرفته شود(به فراموشی سپرده شود ) زمانه پیر و عمر بشر کوتاه شود سالها کوتاه و ثمرات کم شود .متهمین امین ،و امناء متهم شوند،دروغگو تصدیق وراستگو تکذیب گردد،قتل و کشتار زیاد شود،خانه های بلند بنا شود ودر بلندی از هم سبقت گیرند ، صاحبان اولاد محزون و کسانی که فرزند ندارند خوشحال گردند ،زناو حسد بخل ظاهر شود ،مردم هلاک شده  از هوی وهوس متابعت میکنند،به ظن و گمان ونه علم قضاوت و حکم کنند، باران زیاد باشد ولی ثمر کم شود(به خاطر بارش بی موقع )،علم به صورت بی سابقه ای کم و جهل زیاد شود ،وجود فرزند موجب آزار و اذیت وآزارشان باشد،زمستان گرم باشد،فحشاءآشکار و منکرات زمین را فرا گیرد،و خطباء به دروغ سخن رانند و حق مرا برای اشرار امت من قرار دهند، پس هر کس ایشان را تصدیق کند و راضی باشد به آنچه میگویند بوی بهشت را استشمام نکند

در حدیثی دیگر از امام صادق(ع)سوال شد در توصیف آخر الزمان که فرمودند :هرگاه دیدی که حق و طرفداران آن از بین رفته اند و جهان پر از جور و ستم شده ُقرآن کهنه شده وچیزهایی که در قرآن نیست به ان نسبت میدهند وبر طبق هوی و هوس خود توجیه میکنند.ودیدی که اذان و نماز مورد کسب و واقع شود مساجد مملو از کسانی است که از خدا نمیترسند و برای غیبت کردن در آن جمع شده اند و یا شخص مست بی عقل برای آنها نمازجماعت بخواند و حال آنکه مستی اورا ایراد نگیرند و ازاو تقیه کنند وبتزسند.وقضات بر خلاف اوامر الهی قضاوت کنند وحکام خائنین را به خاطر طمع ،امین خود بدانند ودیدی که روی منبرها امر به تقوی کنند ولی گوینده به آنچه که امر میکند عمل نمیکندو صدقه را برای طلب مردم ونه برای خدا بدهند.

پس بر حذر باش و نجات خود را از خدا بطلب............

خدایا !خودت ودینت را به من بشناسان تا حجتت را برروی زمین بشناسم

 تا گمراه زندگی نکنم.و گمراه نمیرم.............

بسیاری از بزرگان وقدما بر این باور اعتقاد داشتندکه انچه امروزبرداشت میشود محصول کاشت دیروزویا به عبارتی دیگرآنچه امروز کاشت  میشود به عنوان محصول آینده مورد بهره برداری قرار میگیرد و چه ناگوار خواهد بود آیندگان از محصول نا مرغوب  کاشت امروز ما که بدون نگرش به آینده است  برداشت واستفاده کنند. شاید زیادی در پرده صحبت کردم ولی چه سود در شرایطی رشد کردیم که صداقت، کالایی نا مطمئن و  ریا و تزویر  متاعی پررونق است

والبته این اقتضای سیاست است که یک دشمن ،خطرناکتر از صد دوست است

 زمانی را یادم می آید که امام (ره) در زمان حمله دژخیمان سعودی  به حجاج بیت الله الحرام بقدری خشمگین شدند که در سخنرانی با این مضمون اعلام کردند :که اگر روزی ما با اسرئیل غاصب مذاکره کنیم هرگز از دولت(عربستان سعودی )نخواهیم گذشت .ولی دیدیم در چند سال بعد،( بعد از فوت امام( ره))مسائل دیپلماتیک و استراتژیک کشور،طور دیگری رقم خورد که همان کشور به عنوان دوست وبرادر!برای کشورمان عنوان شد!! 

 پس  نتیجه  میگیریم که آینده مشخص نیست تا بتوانیم مذاکره یا عدم مذاکره با  یک کشوری ولواینکه آن کشور، آمریکا یا اسرائیل باشد به عنوان یک سیاست قطعی آنهم از زبان بالاترین مقام یک کشور اعلام کنیم که بعدها با توجه به اقتضائات دیپلماتیک ،امنیتی و اقتصادی و خصوصا موقعیت استراتژیک و منطقه ای کشوری مثل ایران بخواهیم حرف خود را پس بگیریم ویا از آن عدول کنیم !واین انتقاد به دولتمردان جمهوری اسلامی وارد است صحبت از کاشتی صحیح برای برداشتی مرغوب و مورد قبول در آینده کردم ما امروز برای آینده چه کاشته ایم؟؟؟ عدم مدیریتی منطقی در سیاست خارجی(موضوع بحث ما  فعلا فقط سیاست خارجی است) که در آن عدم صلابت و کار اصولی وبدون توجه به آینده نگری تصمیمات خلق الساعه دیپلماتیک واعلام مواضع سرنوشت ساز،(جریان هولو کاست)سفرهای متعدد وبی ثمر و هزینه بردار رییس جمهوری به کشورهای مختلف ،این احساس نا خوشایند دخالت دستهای بیگانه در بسیاری از تصمیم گیریهای کلان وحساس مملکتی بدست میآید(البته با توجه به تاریخ  کشورمان در گذشته )موضع گیریهای دو گانه مسئولین حکومتی که تا چندی قبل طرح ریزی رابطه با آمریکا که توسط دولتهای قبلی مطرح شده بود را جزء گناهان کبیره میدانسته وطراح آن را مزدور و وطن فروش خطاب میکردند !

وحال مجبورند که قافیه را نبازند وبه قول معروف :

دست پیش بگیرند تا پس نیفتند............

آخر چرا حرفی را بزنیم که میدانیم به هیچ چیز اعتبار نیست مخصوصا به "سیاست "وبعد مجبورشویم به نوعی تغییر عقیده دهیم ؟و عقیده خود را خیلی ابتدایی توجیه کنیم. مثلا امروز با آمریکا مذاکره  و فردا با اسرائیل.(اسرائیلی که تا همین دوسال پیش به گفته رئیس جمهور، حکومتی دروغین ونا مشروع وباید از بین برودعنوان شد...)

آیا اینها  سیاست پشت پرده است یا خیر؟ در حد و اندازه شعور ملت ایران نمی گنجد(خیلی ببخشید !!!)و بهتر است دخالت نکنند ویا نه ...!تمام امور مملکت وآینده آن راامثال روزنامه ای مثل کیهان و ایادی آن رقم میزنند کسی را بخواهند به اوج و اگر همینطوری از او خوششان نیاید چنان ترور شخصیت میکنند که از اوج عزت به حضیض ذلت نزول میکند ومتاسفانه مردم هم.........!!!!!!

   

  

بگذریم ،حرف در این مقوله بسیار است ولی یک سوال آیا رابطه با آمریکا در وضع

اقتصادی مردم بهبودی حاصل میکند یا خیر ؟

ان شاءالله در پستی دیگر به آن خواهم پرداخت....

تا چند روز دیگر سومین شورای شهر تهران کار خودش را به طور علنی و رسمی آغاز میکند. حرف وحدیثهای بسیاری است مبنی بر اینکه آیا شهردار همان شهردار قبلی است ویا تغییر میکند و گویا اقای شهردار فعلی چند مخالف در شورای شهر دارد که کمی موقعیت اورا به خطر می اندازد .

حال به عملکرد شهرداری و هدف ونیت اصلی شخص اول آن (قالیباف) در روند فعالیتهای عمرانی وشهری که دارای پیشرفت قابل توجهی نیز بوده است کاری نداریم وخدا کند که فقط قصد، خدمت به مردم بوده باشد نه عاملی برای پله های ترقی به رتبه های بالاتر!!..

البته مصداق این مثل که"مار گزیده از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود "شامل حال مردم ما شده باشد ،و این بار با چشمی بازتر به پای صندوق رای بروند.

حال گفتیم که مسئله ما فعلا این نیست و همه میدانیم در اکثر شهرهای بزرگ دنیا که( تهران نیز به عنوان پایتخت ایران یکی از 10 شهر بزرگ دنیاست) شهرداران آنها برای یک دوره مدت طولانی توسط شورای شهرشان منصوب و مشغول به خدمت می شوند.واگر هم بنا به دلایلی از خدمت معزول شوند ویا استعفا دهند ویا به هر دلیل دیگراز کار کناره گیرند هیچگاه درطول خدمتشان در صدد یارکشی بر نمی آیند تا تمام افرادی که از دوره قبل مشغول هستند را فقط به صرف اینکه با آنها هم رای وهم حزب و همفکر نیستند جایگزین افرادی کنند که هیچ سابقه مدیریتی در سازمان تخصصی مثل شهرداری که احتیاج به فن وتخصص ویژه در زمینه های شهری دارد بکند

در کجای دنیا رسم است؟؟؟؟......

خصوصا در( کشورهای پیشرفته )که شهردارشهری بزرگ برای مدت زمان کوتاهی بیاید وشروع به تعویض همه مدیران و کارمندان بکند وعده ای را که قبلا با آنها در اداره ای دیگر همکار بودند را زنجیره وار بدون هیچ گزینش تخصصی وارد سازمان جدید بکند وهر کجا که مافوق برود نورچشمی ها هم به دنبا لش.....

وآنگاه عده ای را (که البته آنان نیز به همین طریق وارد شده اند) و در این مدت به تجربه و تخصص لازم درزمینه کاری خود رسیده اند با کمال خونسردی تعدیل و بیرون کنند.

ومتاسفانه این آفت در اکثر ادارات دولتی ایران وجود دارد

ولی در سازمانی با این عریض وطویلی که ارتباط مستقیم بارفاه عمومی جامعه دارد ودر اصل باید به دوراز هر گونه سیاسی گری و سیاست زدگی باشد و فقط دغدغه مسائل مردم آن شهر را داشته باشد همه چیز حزبی و باند بازی باشد و بسیاری از فعالیتهای درون سازمانی و استرس به کارمندان (ترس از اخراج و تعدیل)وتعویق برنامه های شهرداری (به گفته بعضی از کارمندان )به بعد از انتخاب شهردار موکول شود.

حال عده ای که با رای این مردم مظلوم! به شورا راه یافته اند فقط به قصد رسیدن به مقاصد سیاسی خود، ساز مخالف بزنند ودر صددایجاد مدیریتی جدید باشند ،که با منافع آنها همگون باشد.و درسودای ریاست جمهوری که گویی امروزه برای همه دست یافتنی شده است بیفتند،تا مدیری جدید رو بیاید وهمه چیز از اول.....!!!

وعده ای جوان که با اتکا بر این شغل تشکیل زندگی داده ودر آنجا کسب تجربه کرده اند و خدمت میکنندرا، عذرشان را بخواهند وافراد خودشان را جایگزین وسیاستهای حزبی خودشان را حاکم کنند

وقربانی در اینجا چه کسی است جزء مردم........

ایکاش مسئولین ما این جمله را آویزه گوششان میکردندکه:

                                      ای عزیز این میز اگر وفا داشت هرگز به تو نمی رسید....