وقتی روز جمعه 24 آذر برای رای دادن رفتم اصلا توقع دیدن چنین جمعیتی را نداشتم چون قبل از آن از این طرف وآن طرف شنیده بودم که این دوره مردم رای نمیدهند آنهم به خاطر مسائلی که خودتان بهتر میدانید مثل گرانی وتورم وبیکاری وعده های محقق نشده دولت جدید وهزار ویک مسئله ومشکل دیگر.

ولی وقتی به محل رای گیری رفتم وخیلی از مردم که شاید مثل من تا لحظات آخر هم تصمیم به رای دادن نداشتند به پای صندوق رای رفته، ورای خود را حالا هر چه که بود به صندوق ریختند(البته نباید نقش صدا وسیما رانیز در کشاندن مردم به بای صندوقها نادیده گرفت که اگر هم کسی نمیخواست رای ندهد شرمنده اش میکرد!)

به این نتیجه رسیدم که مردم، این کشور رااز خودشان میدانند وآنها به موجودیت خودشان رای دادند.

واین نباید مستمسکی باشد برای آقایان در راس، که پزآنرا به رسانه های جهان دهند وخیلی ها آنرا به حساب خودشان و حزبشان و ائتلافشان بگذارند.

رای مردم با قیمت مرغ و تخم مرغ نوسان پیدا نمیکند.ولی آیا اینها لازمه زنده ماندن! نیست.

پس تا کی این همه بی توجهی؟؟؟

یا شاید هم بعضی از مسئولین دردلشان بگویند : این مردم که همیشه در صحنه هستند پس ما هم به کار خودمان وهزارفامیلمان میرسیم وبا حرف دلشان را خوش میکنیم .

آقایان زعما ومسئولین امرببینید مردم چه وفای عهدی کردند پس به دنبال خواسته های آنها باشید چه می خواهند؟چه میگویند؟فکر نکنید حالا که رای دادنها تمام شدخیالمان راحت شدمیزمان محکم وپابرجاست باز همان آش و همان کاسه .

براستی یک همچین  مردمی کجای دنیا پیدا میشود؟

پس ای کاش میشد آنهایی که بر صندلی قدرت جلوس کرده انداز خود بپرسند: