بسیاری از بزرگان وقدما بر این باور اعتقاد داشتندکه انچه امروزبرداشت میشود محصول کاشت دیروزویا به عبارتی دیگرآنچه امروز کاشت  میشود به عنوان محصول آینده مورد بهره برداری قرار میگیرد و چه ناگوار خواهد بود آیندگان از محصول نا مرغوب  کاشت امروز ما که بدون نگرش به آینده است  برداشت واستفاده کنند. شاید زیادی در پرده صحبت کردم ولی چه سود در شرایطی رشد کردیم که صداقت، کالایی نا مطمئن و  ریا و تزویر  متاعی پررونق است

والبته این اقتضای سیاست است که یک دشمن ،خطرناکتر از صد دوست است

 زمانی را یادم می آید که امام (ره) در زمان حمله دژخیمان سعودی  به حجاج بیت الله الحرام بقدری خشمگین شدند که در سخنرانی با این مضمون اعلام کردند :که اگر روزی ما با اسرئیل غاصب مذاکره کنیم هرگز از دولت(عربستان سعودی )نخواهیم گذشت .ولی دیدیم در چند سال بعد،( بعد از فوت امام( ره))مسائل دیپلماتیک و استراتژیک کشور،طور دیگری رقم خورد که همان کشور به عنوان دوست وبرادر!برای کشورمان عنوان شد!! 

 پس  نتیجه  میگیریم که آینده مشخص نیست تا بتوانیم مذاکره یا عدم مذاکره با  یک کشوری ولواینکه آن کشور، آمریکا یا اسرائیل باشد به عنوان یک سیاست قطعی آنهم از زبان بالاترین مقام یک کشور اعلام کنیم که بعدها با توجه به اقتضائات دیپلماتیک ،امنیتی و اقتصادی و خصوصا موقعیت استراتژیک و منطقه ای کشوری مثل ایران بخواهیم حرف خود را پس بگیریم ویا از آن عدول کنیم !واین انتقاد به دولتمردان جمهوری اسلامی وارد است صحبت از کاشتی صحیح برای برداشتی مرغوب و مورد قبول در آینده کردم ما امروز برای آینده چه کاشته ایم؟؟؟ عدم مدیریتی منطقی در سیاست خارجی(موضوع بحث ما  فعلا فقط سیاست خارجی است) که در آن عدم صلابت و کار اصولی وبدون توجه به آینده نگری تصمیمات خلق الساعه دیپلماتیک واعلام مواضع سرنوشت ساز،(جریان هولو کاست)سفرهای متعدد وبی ثمر و هزینه بردار رییس جمهوری به کشورهای مختلف ،این احساس نا خوشایند دخالت دستهای بیگانه در بسیاری از تصمیم گیریهای کلان وحساس مملکتی بدست میآید(البته با توجه به تاریخ  کشورمان در گذشته )موضع گیریهای دو گانه مسئولین حکومتی که تا چندی قبل طرح ریزی رابطه با آمریکا که توسط دولتهای قبلی مطرح شده بود را جزء گناهان کبیره میدانسته وطراح آن را مزدور و وطن فروش خطاب میکردند !

وحال مجبورند که قافیه را نبازند وبه قول معروف :

دست پیش بگیرند تا پس نیفتند............

آخر چرا حرفی را بزنیم که میدانیم به هیچ چیز اعتبار نیست مخصوصا به "سیاست "وبعد مجبورشویم به نوعی تغییر عقیده دهیم ؟و عقیده خود را خیلی ابتدایی توجیه کنیم. مثلا امروز با آمریکا مذاکره  و فردا با اسرائیل.(اسرائیلی که تا همین دوسال پیش به گفته رئیس جمهور، حکومتی دروغین ونا مشروع وباید از بین برودعنوان شد...)

آیا اینها  سیاست پشت پرده است یا خیر؟ در حد و اندازه شعور ملت ایران نمی گنجد(خیلی ببخشید !!!)و بهتر است دخالت نکنند ویا نه ...!تمام امور مملکت وآینده آن راامثال روزنامه ای مثل کیهان و ایادی آن رقم میزنند کسی را بخواهند به اوج و اگر همینطوری از او خوششان نیاید چنان ترور شخصیت میکنند که از اوج عزت به حضیض ذلت نزول میکند ومتاسفانه مردم هم.........!!!!!!

   

  

بگذریم ،حرف در این مقوله بسیار است ولی یک سوال آیا رابطه با آمریکا در وضع

اقتصادی مردم بهبودی حاصل میکند یا خیر ؟

ان شاءالله در پستی دیگر به آن خواهم پرداخت....