اگر فرشتگان را نیز نخستین شاعران نخوانیم ، ابلیس نخستین شاعر دنیا بود که  مطلعی آتشین سرود:

                  او ازخاک ومن از آتش

                                  بر خاک

                                       سجده نمیبرد

                                                       آتش.......

و این بود اولین غرور که ابلیس را به ورطه نیستی کشاند.

و آه از این برتر بینی که ابلیس به انسان آموخت.

روی سخنم با توست ای جوان.....

باز و منعطف باش، واقع بین وصبور وملایم وسیال روان وشاد باش

به پاکی و لطافت طبیعت متوسل شو، به قله ها و کوهها اقتدا کن، دامنه دار باش، درست مثل کو هها، هرچه رفیعتر ،دامنه دارتر،محکم واستوار، تزلزل ناپذیر، دارای اندیشه واراده.

خود فردی و هویت شخصی ات را پیدا کن و عاشق شو و عاشق بمان

بدون آنکه خودت را قربانی کنی.

اوج بگیر ،پرواز کن،به آسمانها برو وازبالا به پایین نگاه کن

به قله ها برو ،فاتح باش ،فاتح قله های انسانیت.

واز بالا به پایین نگاه کن آنگاه میبینیکه مردم عادی چقدر خوار وذلیل هستند .

زندگی در کنار مردابها رابه زاغها واگذار.

دنیا وآخرت را باهم بخواه ،از خدا دنیای خوب بخواه وآخرت خوب را خود بساز

عقل وعشق،ماده و معنا را در کنار هم بخواه

                                              و زندگی کن.

چیزی که در این حوالی اسمش را زندگی گذاشته اند .  

مثل راه رفتن خوابگردها در خواب است. سراسر ناآگاهی 

                                                                وتکراروتکرار.......

پس پرنده شدن را بهانه کن.